ഭാഗം - 3: അതിജീവനം
രക്തം വാർന്ന് റോഡിൽ കിടക്കുമ്പോഴും വിഷ്ണുവിന്റെ കാഴ്ചയിൽ മങ്ങിമറയുന്നത് പ്രിയയുടെ ഓർമ്മകളായിരുന്നു. തലച്ചോറിലൂടെ പാഞ്ഞുവന്ന വേദനയേക്കാൾ കടുപ്പമുള്ളതായിരുന്നു നെഞ്ചിലെ വിങ്ങൽ. ആംബുലൻസിന്റെ സൈറൺ ശബ്ദവും അമ്മയുടെ ഉറക്കെയെത്തിയ കരച്ചിലും ആ ഏകാന്തതയിൽ അവൻ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഐ.സി.യുവിന്റെ തണുപ്പിൽ ദിവസങ്ങളോളം മരണത്തോടും പ്രിയയുടെ ഓർമ്മകളോടും അവൻ പോരാടി. കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ തലയിൽ വെളുത്ത ബാന്റേജും കയ്യിൽ ഡ്രിപ്പുമായി അവൻ ആശുപത്രി കിടക്കയിലായിരുന്നു. വശത്തിരുന്ന് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ തന്റെ തലമുടി തഴുകുന്ന അമ്മയുടെയും ആധിയോടെ നിൽക്കുന്ന അച്ഛന്റെയും മുഖത്തേക്ക് അവൻ നോക്കി. മാതാപിതാക്കളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ കണ്ണീരും ആകുലതയും അവനിൽ വല്ലാത്തൊരു കുറ്റബോധം നിറച്ചു.
"നീയില്ലാതെ ഞങ്ങൾക്ക് ജീവിക്കാൻ പറ്റുമോടാ കുട്ടാ..." അമ്മയുടെ നെഞ്ചുപൊട്ടിയുള്ള വിളി കേട്ട് അച്ഛനും കണ്ണ് തുടയ്ക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു.
പ്രിയയ്ക്ക് വേണ്ടി സ്വന്തം ജീവിതവും, തന്നെ മാത്രം ലോകമായി കണ്ട അച്ഛനമ്മമാരെയും മറന്നുകളഞ്ഞ നിമിഷങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവൻ ഓർത്തു. ഒരു പെണ്ണിന്റെ വ്യാജ പ്രണയത്തിന് മുന്നിൽ തോറ്റുകൊടുക്കാൻ തന്റെ ജീവിതം ആരുടെയും ഭിക്ഷയല്ലെന്ന തിരിച്ചറിവ് ആദ്യമായി അവന്റെ ഉള്ളിൽ കനലായി എരിഞ്ഞു.
ആശുപത്രിയിൽനിന്ന് വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ വിഷ്ണു വേറൊരു മനുഷ്യനായിരുന്നു. ഫോണിലെ പ്രിയയുടെ ചിത്രങ്ങളും ചാറ്റുകളും അവൻ എന്നെന്നേക്കുമായി ഡിലീറ്റ് ചെയ്തു. നെഞ്ചിലെ 'പ്രിയ' എന്ന ടാറ്റൂവിന് മുകളിലൂടെ അവൻ കറുത്ത മഷികൊണ്ട് പുതിയൊരു ആകൃതി വരച്ചുചേർത്തു—ഓർമ്മകളെ പൂർണ്ണമായി മായ്ച്ചുകളയാൻ!
വർഷങ്ങൾ മൂന്ന് കടന്നുപോയി...
ദുബായിലെ പ്രമുഖ കൺസ്ട്രക്ഷൻ കമ്പനിയുടെ പ്രോജക്ട് മാനേജരായി വിഷ്ണു മാറി. തളർന്നുപോയേക്കാമായിരുന്ന ജീവിതത്തെ അധ്വാനം കൊണ്ട് അവൻ കെട്ടിപ്പടുത്തു. കയ്യിൽ വിലകൂടിയ റോയൽ മിറാഷിന്റെ അതേ സുഗന്ധം ഇപ്പോഴുമുണ്ട്, പക്ഷെ പഴയ പാവപ്പെട്ട വിഷ്ണു അല്ല അവൻ ഇന്ന്.
ഒരു ബിസിനസ്സ് മീറ്റിംഗിനായി നാടൻ തീരദേശ റിസോർട്ടിൽ എത്തിയതായിരുന്നു അവൻ. അന്നൊരു മഴയുള്ള വൈകുന്നേരമായിരുന്നു.
കടൽത്തിരമാലകളെ നോക്കി റിസോർട്ടിന്റെ ബാൽക്കണിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, താഴെ കാറിൽനിന്ന് ഇറങ്ങുന്ന ഒരു രൂപം അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. അതേ ചുവന്ന ഓഫ് ഷോൾഡർ ടോപ്പും നീല ജീൻസും! പക്ഷേ, പഴയ തിളക്കം ആ മുഖത്തില്ലായിരുന്നു.
പ്രിയ!
അവളുടെ കൂടെ ഡ്രൈവ് ചെയ്തുവന്നയാൾ കാറിൽനിന്ന് ഇറങ്ങി അവളോട് ഉറക്കെ തർക്കിക്കുന്നതും, അവളെ തള്ളിമാറ്റി വണ്ടിയെടുത്ത് പോകുന്നത് വിഷ്ണു കണ്ടു. മഴയിൽ തനിച്ചായ അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് റിസോർട്ടിന്റെ ലോബിയിലേക്ക് കയറിവന്നു. യാദൃശ്ചികമായി ബാൽക്കണിയിൽനിന്ന് താഴേക്ക് ഇറങ്ങിവന്ന വിഷ്ണുവിനെ കണ്ട് അവൾ തറഞ്ഞുനിന്നുപോയി!
വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് തന്റെ കാറിന്റെ മുന്നിൽ കണ്ണീരോടെ തളർന്നുവീണ ആ പഴയ വിഷ്ണു അല്ല ഇത്. കോട്ടിട്ട്, ഗാംഭീര്യത്തോടെ നിൽക്കുന്ന വിഷ്ണു!
"വിഷ്ണു..." വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തോടെ അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
ഒരു കോഫി ഷോപ്പിന്റെ മൂലയിലിരുന്ന് അവർ പരസ്പരം സംസാരിച്ചു. താൻ വലിയ പണക്കാരനാണെന്ന് കാണിച്ച് അച്ഛൻ കെട്ടിച്ചുകൊടുത്ത ഭർത്താവിൽനിന്ന് അനുഭവിക്കേണ്ടിവന്ന മാനസികവും ശാരീരികവുമായ പീഡനങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവൾ കണ്ണീരോടെ പറഞ്ഞു. യുകെയിലെ സമ്പന്നമായ ജീവിതവും പകിട്ടുമെല്ലാം വെറുമൊരു അഭിനയം മാത്രമായിരുന്നുവെന്നും, പ്രണയത്തെ വിലയ്ക്കെടുത്തപ്പോൾ തനിക്ക് ലഭിച്ചത് നരകതുല്യമായ ദാമ്പത്യമാണെന്നും അവൾ വിഷ്ണുവിനോട് തുറന്നുപറഞ്ഞു.
തന്റെ കയ്യിലെ ഡയമണ്ട് മോതിരത്തിലേക്ക് നോക്കി അവൾ വിതുമ്പി: "വിഷ്ണു... പണവും പദവിയും നോക്കി പോയ എനിക്ക് കിട്ടിയ ശിക്ഷയാണിത്. നിന്റെ സ്നേഹത്തോളം വരാൻ ഭൂമിയിലെ ഒരു സമ്പത്തിനും കഴിയില്ലെന്ന് ഞാൻ വൈകിയാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്... എന്നോട് മാപ്പ് തരുമോ?"
വിഷ്ണു തികഞ്ഞ ശാന്തതയോടെ പ്രിയയോട് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് അടുത്തേക്ക് ഒരു പെൺകുട്ടി പുഞ്ചിരിയോടെ നടന്നുവന്നത്.
അവളെ കണ്ടതും പ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതത്താൽ വിടർന്നു! ചുവന്ന സാരിയും, വാനമ്പാടിയെപ്പോലെയുള്ള മനോഹരമായ ചിരിയും, പ്രിയയേക്കാൾ എത്രയോ മടങ്ങ് അഴകും സൗന്ദര്യവുമുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി. ഐശ്വര്യവും വശ്യതയും നിറഞ്ഞ അവളുടെ രൂപത്തിന് മുന്നിൽ പ്രിയയുടെ മനസ്സ് ഒന്നു തളർന്നു.
"സോറി വിഷ്ണു... ലേറ്റായോ?" മൃദുവായ ശബ്ദത്തിൽ അവൾ ചോദിച്ചു.
വിഷ്ണു പുഞ്ചിരിയോടെ എഴുന്നേറ്റുനിന്ന് അവളുടെ കൈകളിൽ ചേർത്തുവെച്ചു. എന്നിട്ട് പ്രിയയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു പറഞ്ഞു: "പ്രിയാ... ഇത് നിധി. എന്റെ വരാൻ പോകുന്ന ഭാര്യ!"
പിന്നെ അവൻ നിധിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ശാന്തമായി തുടർന്നു: "നിധീ... ഇതാണ് പ്രിയ. പണവും അന്തസ്സും കണ്ട് എന്നെ വേണ്ടാ എന്ന് വെച്ച് ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ എന്റെ പഴയ കാമുകി!"
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് പ്രിയ അപമാനത്താലും അപകർഷതാബോധത്താലും തളർന്നുപോയി. തന്നെക്കാൾ അതിസുന്ദരിയായ, നിഷ്കളങ്കമായ പ്രണയം കണ്ണുകളിൽ സൂക്ഷിക്കുന്ന നിധിയുടെ ഒപ്പം നിൽക്കുന്ന വിഷ്ണുവിനെ അവൾ നോക്കി. താൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത് ഏത് വലിയ ലോകമായിരുന്നുവെന്ന് ആ നിമിഷം അവൾക്ക് പൂർണ്ണമായി ബോധ്യപ്പെട്ടു.
നിധി പ്രിയയ്ക്ക് നേരെ കൈകൾ കൂപ്പി പുഞ്ചിരിച്ചു. എന്നാൽ പ്രിയയ്ക്ക് തിരിച്ചു പുഞ്ചിരിക്കാൻ പോലും കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
അവരോട് യാത്ര പറഞ്ഞ്, നിധിയുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ച് വിഷ്ണു മുന്നോട്ട് നടന്നു. റിസോർട്ടിന് പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ വിഷ്ണു തന്റെ ഭൂതകാലത്തോട് പൂർണ്ണമായും വിടപറഞ്ഞിരുന്നു. തോറ്റുപോകുന്നിടത്ത് ജീവിതം അവസാനിക്കുന്നില്ല, കൂടുതൽ മനോഹരമായി അത് പുനർജനിക്കും എന്ന സത്യം ആ മഴത്തുള്ളികൾ വിളിച്ചോതുന്നുണ്ടായിരുന്നു!
(അവസാനിച്ചു)