(പശ്ചാത്തലം: ഫോൺ സന്ദേശങ്ങളിലൂടെയും സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെയും വിരിയുന്ന ഒരു പ്രണയബന്ധം. കാലങ്ങൾക്കിപ്പുറം അത് വഴിപിരിയുന്നതും തുടർന്നുണ്ടാകുന്ന സംഭവവികാസങ്ങളും.)
കഥാപാത്രങ്ങൾ:
* മാധവ് (സ്കൂൾ കാലത്ത് വ്യാജ പേരുപറഞ്ഞ് പരിചയപ്പെടുന്ന യുവാവ്)
* മീര (പത്താം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ അബദ്ധത്തിൽ വന്ന ഒരു ഫോൺ കോളിലൂടെ മാധവിനെ പരിചയപ്പെടുന്ന പെൺകുട്ടി)
* സുഹൃത്ത് (മീരയുടെ വിഷമഘട്ടത്തിൽ ഒപ്പമുള്ളയാൾ)
(രംഗം 1: അപരിചിതമായ തുടക്കം)
(മീരയുടെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു അജ്ഞാത നമ്പറിൽ നിന്ന് കോൾ വരുന്നു)
മാധവ്: ഹലോ, ആരാണിത്? എന്റെ ഫോണിൽ ഒരു മിസ്സ്ഡ് കോൾ കണ്ടല്ലോ.
മീര: ഐയോ സോറി ചേട്ടാ... അനിയൻ ഫോണിൽ കളിച്ചപ്പോൾ അബദ്ധത്തിൽ പറ്റിപ്പോയതാണ്. ക്ഷമിക്കണം.
മാധവ്: ഓഹ്, സാരമില്ല. ഇറ്റ്സ് ഒക്കെ.
(അടുത്ത ദിവസം വീണ്ടും മാധവ് തിരിച്ചു വിളിക്കുന്നു)
മീര: ഹലോ, ഇന്നലെ ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ നമ്പർ മാറിയതാണെന്ന്? പിന്നെന്തിനാ വീണ്ടും വിളിക്കുന്നത്?
മാധവ്: അത് സാരമില്ലടോ... നമുക്ക് നല്ല കൂട്ടുകാരായിക്കൂടെ? ഒരു സൗഹൃദത്തിന് എന്തിനാ പേടിക്കുന്നത്?
മീര: അയ്യോ വേണ്ട, ഇനി വിളിച്ചാൽ ഞാൻ വീട്ടിൽ പറയും.
(തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ചെറിയ സംസാരങ്ങളിലൂടെ അവർ പരിചയക്കാരായി മാറുന്നു)
മാധവ്: എടോ, പേര് ചോദിക്കാൻ മറന്നു. എന്താ പേര്?
മീര: എന്റെ പേര് അനാമിക. താനോ?
മാധവ്: ഞാൻ വിക്രം. തൃശൂരാണ് നാട്.
(രംഗം 2: സത്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടുന്നു)
(കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, വൈകുന്നേരം സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞു വന്ന മീര മാധവിനെ വിളിക്കുന്നു)
മീര: ഡാ... എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു സത്യം പറയാനുണ്ട്. എന്നോട് ദേഷ്യപ്പെടരുത്.
മാധവ്: എന്താടി? നീ പറ.
മീര: എന്റെ പേര് അനാമിക എന്നല്ല... മീര എന്നാണ്. വെറുതെ പേടിച്ചാണ് അന്ന് നുണ പറഞ്ഞത്.
മാധവ്: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) ഹഹ... അതുസാരമില്ലടി. സത്യത്തിൽ ഞാനും ഒരു കള്ളം പറഞ്ഞു. എന്റെ പേര് വിക്രം എന്നല്ല, മാധവ് എന്നാണ്. കോഴിക്കോടാണ് എന്റെ നാട്.
മീര: (അത്ഭുതത്തോടെ) ആഹാ! രണ്ടുപേരും കള്ളന്മാരാണല്ലേ!
(രംഗം 3: പ്രണയത്തിലേക്ക്)
(ഒരു രാത്രിയിൽ, ഫോണിലൂടെയുള്ള ദീർഘനേരത്തെ സംഭാഷണം)
മാധവ്: മീരാ... എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാനുണ്ട്. നിനക്ക് എന്നെ ഇഷ്ടമാണോ?
മീര: നമ്മൾ നല്ല ഫ്രണ്ട്സ് അല്ലേ മാധവ്?
മാധവ്: ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പ് മാത്രമാണോ? നിന്റെ മനസ്സിൽ വേറെയൊന്നും ഇല്ലേ? ഉത്തരം പറ...
മീര: മാധവ്... നമ്മൾ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത മതത്തിൽപ്പെട്ടവരാണ്. നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങൾ ഇതൊരിക്കലും സമ്മതിക്കില്ല. അതുകൊണ്ട് വേറെ ചിന്തകളൊന്നും വേണ്ട.
മാധവ്: മതം നോക്കിയാണോ ഒരാളെ സ്നേഹിക്കുന്നത്? നിനക്ക് എന്നെ ഇഷ്ടമാണോ ഇല്ലയോ, അതുമാത്രം പറ.
മീര: എനിക്ക്... എനിക്ക് നിന്നെ ജീവനാണ് ഡാ. പക്ഷേ ഉള്ളിൽ നല്ല പേടിയുണ്ട്.
(രംഗം 4: അഞ്ചു വർഷങ്ങൾക്കും മാറ്റങ്ങൾക്കും ശേഷം)
(വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. മാധവ് പഴയതുപോലെ വിളിക്കാതാകുന്നു. വിളിച്ചാൽത്തന്നെ ദേഷ്യപ്പെടുന്നു. ഒടുവിൽ അവൾ അവന്റെ സോഷ്യൽ മീഡിയ പ്രൊഫൈൽ പരിശോധിക്കുന്നു)
മീര: മാധവ്... ആ ഫോട്ടോയിൽ കാണുന്ന റിതു ആരാണ്? നീ എന്താ അവളുമൊത്ത് നിൽക്കുന്ന ഫോട്ടോകൾ ഇട്ടിരിക്കുന്നത്?
മാധവ്: നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ ചോദിക്കുന്നത്? അവൾ എന്റെ ഒരു ഫ്രണ്ടാണ്, അത്രതന്നെ.
മീര: വെറും ഫ്രണ്ട് മാത്രമാണോ? എന്നോട് സത്യം പറ മാധവ്, നീ എന്നിൽ നിന്ന് എന്തോ ഒളിക്കുന്നുണ്ട്.
മാധവ്: (ദേഷ്യത്തോടെ) അതേടി! അവൾ എനിക്ക് വെറും ഫ്രണ്ട് മാത്രമല്ല. എനിക്ക് അവളെ ഇഷ്ടമാണ്.
മീര: (വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തോടെ) അപ്പോൾ നമ്മളോ? ഇത്രയും കാലം നമ്മൾ കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളോ?
മാധവ്: ഒരു കാലത്ത് ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ആ വികാരമില്ല. ഇനി അത് ഉണ്ടാകുകയുമില്ല. ഇതാണ് നിനക്കുള്ള എന്റെ اخിര സന്ദേശം. ഇനി എന്നെ ബന്ധപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കരുത്.
(രംഗം 5: തകർച്ചയും അതിജീവനവും)
(മാധവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് തകർന്നുപോയ മീര ദിവസങ്ങളോളം മുറിയിൽ അടച്ചിട്ടിരുന്നു കരയുന്നു. ഒടുവിൽ ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന അവളെ വീട്ടുകാർ കൃത്യസമയത്ത് ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ച് രക്ഷപ്പെടുത്തുന്നു)
(ആശുപത്രി മുറിയിൽ, മീരയും അവളുടെ സുഹൃത്തും)
സുഹൃത്ത്: മീരാ... നീ എന്തിനാ ഈ വിഡ്ഢിത്തം കാണിച്ചത്? ആ ഒരാൾക്ക് വേണ്ടി സ്വന്തം ജീവൻ കളയാൻ തുനിഞ്ഞോ?
മീര: എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ തോന്നുന്നില്ലടോ... അവനില്ലാതെ എന്റെ ജീവിതത്തിന് ഒരു അർത്ഥവുമില്ല. അവൻ തിരികെ വരുമെന്ന് ഞാൻ ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കുന്നു.
സുഹൃത്ത്: (വിഷമത്തോടെ) നീ ഇനി ആ പ്രതീക്ഷ വെച്ചു പുലർത്തരുത് മീരാ. കേട്ട വാർത്ത ശരിയാണെങ്കിൽ അവന് നാട്ടിൽ വെച്ച് വിവാഹനിശ്ചയം കഴിഞ്ഞു. അടുത്ത ആഴ്ച അവൻ ഗൾഫിലേക്ക് പോകുകയാണ്.
മീര: (കണ്ണീരോടെ ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുന്നു) അവൻ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയിരിക്കാം... മറ്റൊരാളുടെ ആളായിരിക്കാം... പക്ഷേ, എന്റെ ആദ്യ പ്രണയം അവൻ മാത്രമാണ്. ഈ നെഞ്ചിൽ ജീവന്റെ തുടിപ്പുള്ളിടത്തോളം കാലം ഞാൻ അവനെ ഓർത്തു കൊണ്ടിരിക്കും...