അവൾ ഓഫ്‌ലൈൻ ആയതിന് ശേഷം
രാത്രി 11:47.
മഴ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഫോണിന്റെ സ്ക്രീനിൽ വീണ്ടും അതേ notification.
“Maya is typing…”
അരുൺ കുറച്ചു നിമിഷം ആ എഴുത്തിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.
പിന്നെ അത് അപ്രത്യക്ഷമായി.
വീണ്ടും വന്നു.
വീണ്ടും പോയി.
അവസാനം ഒരു message മാത്രം എത്തി.
Maya:
“നാളെ നീ എന്നെ കാണാൻ വരണം. ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.”
അരുൺ ഉടൻ reply ചെയ്തു.
Arun:
“ഇത്ര രാത്രി എന്താ കാര്യം?”
Seen.
Reply ഇല്ല.
അവൻ വീണ്ടും type ചെയ്തു.
Arun:
“മയാ?”
അഞ്ച് മിനിറ്റ്.
പത്ത് മിനിറ്റ്.
അരമണിക്കൂർ.
ഒടുവിൽ അവൾ ഒരു voice note അയച്ചു.
അരുൺ play ചെയ്തു.
പക്ഷേ അതിൽ മയയുടെ ശബ്ദമില്ലായിരുന്നു.
മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം.
അതിനിടയിൽ വളരെ ദൂരെയായി ഒരു ട്രെയിൻ കടന്നുപോകുന്ന ശബ്ദം.
Voice note അവസാനിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ഒരു വാക്ക് മാത്രം കേട്ടു.
“അരുൺ…”
അവൻ ഞെട്ടി ഫോൺ ചെവിയിൽ നിന്ന് മാറ്റി.
അത് മയയുടെ ശബ്ദം തന്നെയായിരുന്നു.
പക്ഷേ എന്തുകൊണ്ടാണ് അവൾ അങ്ങനെ ഒരു voice note അയച്ചതെന്ന് അവന് മനസ്സിലായില്ല.
---
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അരുൺ ആദ്യം വിളിച്ചത് മയയെയായിരുന്നു.
Phone switched off.
വീണ്ടും വിളിച്ചു.
അതേ മറുപടി.
അവൻ അവരുടെ പതിവ് coffee shop-ലേക്ക് പോയി.
അവൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഓഫീസിൽ അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ,
“Maya ഇന്നലെ മുതൽ വന്നിട്ടില്ല,”
എന്നായിരുന്നു മറുപടി.
അരുൺ അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു.
പക്ഷേ അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ തന്നെ അവൻ നിന്നുപോയി.
വീടിന് മുന്നിൽ പോലീസ് ജീപ്പ്.
അകത്ത് ആളുകളുടെ തിരക്ക്.
മയയുടെ അമ്മ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
അരുൺ ഒന്നും ചോദിക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ നിന്നു.
അപ്പോൾ ഒരു പോലീസ് ഓഫീസർ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“നിങ്ങൾ അരുണാണോ?”
“അതെ…”
“മയ നിങ്ങളോട് എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞിരുന്നോ?”
അരുൺ കുറച്ചു നേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
പിന്നെ അവൻ ആ voice note ഓഫീസറെ കേൾപ്പിച്ചു.
ഓഫീസർ അത് കേട്ട ശേഷം ചോദിച്ചു.
“ഈ ശബ്ദം മയയുടേതാണെന്ന് ഉറപ്പാണോ?”
“അതെ.”
“അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഒരു കാര്യം വിചിത്രമാണ്.”
“എന്താണ്?”
ഓഫീസർ ഫോണിലേക്ക് നോക്കി.
“ഈ voice note മയയുടെ ഫോണിൽ നിന്ന് അയച്ചതല്ല.”
അരുൺ ഞെട്ടി.
---
മയയെ കാണാതായിട്ട് മൂന്ന് ദിവസം കഴിഞ്ഞു.
പോലീസ് അന്വേഷണം നടക്കുകയായിരുന്നു.
അരുൺ ഓരോ ദിവസവും അവളെ അന്വേഷിച്ചു.
അവളുടെ Instagram.
WhatsApp.
Old photos.
Voice notes.
എല്ലാം വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി.
അപ്പോഴാണ് ഒരു പഴയ chat അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്.
ഏകദേശം ആറുമാസം മുൻപുള്ളത്.
Maya:
“അരുൺ, ഒരിക്കൽ ഞാൻ പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായാൽ നീ എന്നെ അന്വേഷിക്കരുത്.”
Arun:
“എന്ത് nonsense ആണ് ഇത്?”
Maya:
“Serious ആണ്.”
Arun:
“എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?”
Maya:
“ഇപ്പോൾ ഇല്ല.”
Arun:
“പിന്നെ?”
അവൾ reply ചെയ്തിരുന്നില്ല.
അരുൺ അന്ന് അത് തമാശയായി കരുതിയിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ അതേ message അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കല്ലുപോലെ കിടന്നു.
---
നാലാം ദിവസം ഒരു unknown number-ൽ നിന്ന് അരുൺക്ക് message വന്നു.
“നിനക്ക് മയയെ കണ്ടെത്തണമെങ്കിൽ, അവൾ അവസാനമായി പോയ സ്ഥലത്തേക്ക് പോകൂ.”
താഴെ ഒരു location.
Old Railway Footbridge.
അരുൺ ഉടൻ അവിടെ എത്തി.
പാലത്തിന് താഴെ പഴയ റെയിൽവേ ട്രാക്കുകൾ.
ചുറ്റും ആരുമില്ല.
അവൻ പതുക്കെ ചുറ്റും നോക്കി.
അപ്പോഴാണ് ഒരു ചെറിയ metal box അവന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടത്.
അതിനുള്ളിൽ ഒരു pen drive.
അതിൽ ഒരു folder മാത്രം.
“ARUN”
അവന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു.
Laptop-ൽ അത് തുറന്നു.
ആദ്യത്തെ video മയയുടേതായിരുന്നു.
അവൾ ക്യാമറയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പതിവുള്ള ചിരിയില്ല.
“അരുൺ… ഈ video നീ കാണുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ നിന്നോട് നേരിട്ട് പറയാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നർത്ഥം.”
അരുൺ ശ്വാസം പിടിച്ചു.
“നമ്മൾ തമ്മിൽ പ്രണയം ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല. പക്ഷേ നീ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വിശ്വസിക്കാവുന്ന മനുഷ്യനായിരുന്നു.”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് കുറച്ചു കാലമായി ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായിരുന്നു. എന്റെ ചുറ്റുമുള്ള ചില കാര്യങ്ങൾ ശരിയല്ല.”
Video അവിടെ അവസാനിച്ചു.
അടുത്ത video തുറന്നു.
മയ വീണ്ടും.
“എന്നെ ആരെങ്കിലും അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ… അവർ ആദ്യം നിന്നെ നോക്കും. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ നിന്നിൽ നിന്ന് എല്ലാം മറച്ചത്.”
അരുൺ ഞെട്ടി.
അവൻ അടുത്ത video തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
Password required.
അവൻ പലതും try ചെയ്തു.
മയയുടെ birthday.
അവളുടെ pet name.
അവരുടെ ആദ്യമായി കണ്ട ദിവസം.
ഒന്നും ശരിയായില്ല.
അവസാനം അവൻ password box-ൽ ഒരു വാക്ക് type ചെയ്തു.
“Home.”
Folder തുറന്നു.
അകത്ത് ഒരു photograph മാത്രം.
ഒരു പഴയ railway station.
ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
“നീ ഒരിക്കൽ എന്നോട് ചോദിച്ചില്ലേ… ‘എനിക്ക് നിന്നെ എവിടെയാണ് കണ്ടെത്താൻ കഴിയുക?’
അവിടെ.”
---
അരുൺ ആ രാത്രിയിൽ തന്നെ ആ പഴയ station-ലേക്ക് പോയി.
Station almost abandoned ആയിരുന്നു.
അവിടെ ഒരു വയസ്സനായ tea seller മാത്രം.
അരുൺ മയയുടെ photo കാണിച്ചു.
അയാൾ കുറച്ചു നേരം photo നോക്കി.
പിന്നെ പറഞ്ഞു:
“ഈ പെൺകുട്ടി ഇവിടെ വന്നിരുന്നു.”
“എപ്പോൾ?”
“മൂന്ന് ദിവസം മുൻപ്.”
അരുൺ പ്രതീക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
“അവൾ എവിടേക്കാണ് പോയത്?”
വൃദ്ധൻ ദൂരെയുള്ള platform-ലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
“അവൾ train കയറിയില്ല.”
“പിന്നെ?”
“ഒരു മനുഷ്യൻ വന്നു അവളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.”
“ആരായിരുന്നു?”
വൃദ്ധൻ കുറച്ചു നേരം ആലോചിച്ചു.
“നിങ്ങളെപ്പോലെയായിരുന്നു.”
അരുൺ ഞെട്ടി.
“എന്നെപ്പോലെ?”
“അതെ. അതേ height. അതേ hairstyle. അതേ jacket.”
അരുൺ തന്റെ jacket-ലേക്ക് നോക്കി.
അവൻ ധരിച്ചിരുന്നത് അതേ jacket ആയിരുന്നു.
---
അടുത്ത ദിവസം പോലീസ് വീണ്ടും അവനെ വിളിച്ചു.
Officer ഒരു photograph അവന്റെ മുന്നിൽ വെച്ചു.
CCTV footage-ൽ നിന്ന് എടുത്ത ചിത്രം.
മയ station-ൽ നിൽക്കുന്നു.
അവളുടെ അടുത്ത് ഒരാൾ.
മുഖം വ്യക്തമായി കാണുന്നില്ല.
പക്ഷേ jacket വ്യക്തമായിരുന്നു.
അരുൺ ആ ചിത്രം നോക്കി.
അത് അവന്റെ jacket ആയിരുന്നു.
“ഞാൻ അവിടെ പോയിട്ടില്ല.”
Officer ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പകരം ഒരു പഴയ file അവന്റെ മുന്നിലേക്ക് നീട്ടി.
അതിൽ ഒരു photograph.
അരുൺ അതെടുത്തപ്പോൾ അവന്റെ കൈകൾ തണുത്തുപോയി.
ഫോട്ടോയിൽ—
അവനും മയയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ photo എടുത്തത് അഞ്ച് വർഷം മുൻപ്.
അരുൺ മയയെ ആദ്യമായി കണ്ടത് രണ്ടുവർഷം മുൻപാണെന്ന് അവന് ഉറപ്പായിരുന്നു.
അവൻ Officer-നെ നോക്കി.
“ഇത് എങ്ങനെ സാധിക്കും?”
Officer പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“അതാണ് ഞങ്ങൾക്കും മനസ്സിലാകാത്തത്.”
---
അന്ന് രാത്രി അരുൺ വീട്ടിലെത്തി.
അവന്റെ phone വീണ്ടും vibrate ചെയ്തു.
Maya is typing…
അവന്റെ ഹൃദയം നിലച്ചുപോയതുപോലെ തോന്നി.
Message വന്നു.
“നീ ഇപ്പോഴും എന്നെ അന്വേഷിക്കുകയാണല്ലേ?”
അരുൺ വിറക്കുന്ന കൈകളോടെ reply ചെയ്തു.
“നീ എവിടെയാണ്?”
അഞ്ച് സെക്കന്റ്.
പത്ത് സെക്കന്റ്.
Reply:
“എന്നെ കണ്ടെത്തേണ്ട.”
അരുൺ ഉടൻ ചോദിച്ചു:
“എന്തുകൊണ്ട്?”
അടുത്ത message വായിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“കാരണം ഞാൻ കാണാതായിട്ടില്ല, അരുൺ…”
ഒരു pause.
പിന്നെ—
“നിന്നിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞതാണ്.”
അവൻ വീണ്ടും type ചെയ്തു.
“എന്തിന്?”
Typing…
Typing…
പക്ഷേ reply വന്നില്ല.
അതിനുപകരം ഒരു photograph എത്തി.
അരുൺ അത് തുറന്നു.
അവൻ ഒറ്റയ്ക്ക് തന്റെ മുറിയിൽ ഇരിക്കുന്ന ചിത്രം.
അത് ഇപ്പോൾ എടുത്തതായിരുന്നു.
അവൻ പതുക്കെ ജനലിലേക്ക് നോക്കി.
പുറത്ത് ആരുമില്ല.
അപ്പോഴാണ് phone വീണ്ടും vibrate ചെയ്തത്.
Maya:
“ഇനി നീ എന്നെ അന്വേഷിക്കേണ്ട. ഞാൻ നിന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.”
അരുൺ ഫോൺ താഴെയിട്ടു.
അടുത്ത നിമിഷം വൈദ്യുതി പോയി.
മുറി മുഴുവൻ ഇരുട്ടായി.
അവന്റെ പിന്നിൽ നിന്ന് വളരെ പതുക്കെ ഒരു ശബ്ദം.
“അരുൺ…”
അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
---
അവിടെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ മേശപ്പുറത്ത് ഒരു പുതിയ photograph കിടന്നിരുന്നു.
അതിൽ—
അരുൺ കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്നു.
അവന്റെ പിന്നിൽ നിൽക്കുന്ന പെൺകുട്ടി…
മയയായിരുന്നു.
ഫോട്ടോയുടെ താഴെ ഒരു വരി മാത്രം:
“ഇനി കഥ നീ എഴുതണം.”
— END —