2050-ൽ തിരുവനന്തപുരം സ്മാർട്ട് സിറ്റിയിലെ ഒരു ഓട്ടോമേറ്റഡ് പോഡ് ഹൗസ് വാടകയ്ക്കെടുത്ത് താമസിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ. ഭാര്യയുടെ ഹൈപ്പർലൂപ്പ് ട്രാൻസ്ഫർ വൈകിയതുകൊണ്ട് തൽക്കാലം ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ്. വോയ്സ് കമാൻഡിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ലൈറ്റുകളും കിച്ചൻ റോബോട്ടുമായി രണ്ടു മുറിയും പോർച്ചുമുള്ള സജ്ജീകരണം. വാടക മാസത്തിൽ 80,000 ക്രെഡിറ്റ്സ്.
അന്ന് വൈകുന്നേരം സുഹൃത്തുക്കളായ നിർമലും അനൂപും എന്നെ കാണാൻ വന്നു. വരുന്നത് വെറുതെയല്ല, ആംസ്റ്റർഡാമിൽ നിന്ന് സ്പേസ് ടൂറിസ്റ്റുകൾക്കായി ഇറക്കിയ പ്രത്യേക 'ഹൈ-ഗ്രേഡ് സിന്തറ്റിക് സ്റ്റാഫ്' (കഞ്ചാവ്) ഉമായിട്ടാണ്. "ഇത് അടച്ചാൽ ബോധം പോവില്ല, പക്ഷെ ബ്രെയിൻ വേറെ ഏതോ ഡൈമൻഷനിൽ എത്തും" എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവർ രണ്ട് റോൾ വലിയൊരെണ്ണം റോബോട്ടിക് ലൈറ്റർ വെച്ച് കത്തിച്ച് വലിച്ചു. ശേഷം നിർമൽ എന്നെ ഡിജിറ്റലായി വിടപറഞ്ഞു പോയി.
ഫ്ലോട്ടിംഗ് മാട്രസിൽ കിടന്ന് ഞാൻ ഗാഢനിദ്രയിലാണ്ട്. പാതിരാത്രിയിൽ സ്ലീപ്പ്ട്രാക്കർ അലാറം അടിച്ചു. അലറുന്ന കൂർക്കംവലിയും അതിനൊപ്പം കനത്ത പുകയുടെ വാസനയും! സ്മാർട്ട് വാച്ചിലെ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ നോക്കി—'നിങ്ങളുടെ ശ്വാസകോശം സുരക്ഷിതമാണ്, മുറിയിൽ പുകയുടെ സാന്നിധ്യമുണ്ട്.' അതായത് ആ പുക എന്റെ മുറിയിൽ നിന്നല്ല!
നേരെ അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്നു. ഫ്രിഡ്ജിന്റെ സെൻസർ ബോർഡിന്റെ മുകളിൽ വെച്ചിരുന്ന ആ സിന്തറ്റിക് സ്റ്റാഫിന്റെ പായ്ക്കറ്റ് കാണാനില്ല. അതിൽ നിന്ന് പുക മാത്രം മുകളിലേക്ക് ഉയരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ആ ശബ്ദം കേട്ടു— "ആഹ്... ഹ്മ്മ്... ഫ്രഷ് സാധനം!"
ബോധം കെട്ടുവീണ ഞാൻ രാവിലെയാണ് കണ്ണുതുറന്നത്. അടുക്കളയിലെ ഓട്ടോമാറ്റിക് ഡ്രോയറുകളും റോബോട്ടിക് സ്പൂണുകളും ചിതറിക്കിടക്കുന്നു. പേടിച്ചരണ്ട ഞാൻ നിർമലിനെയും കൂട്ടരെയും സമൺ ചെയ്തു. ഞങ്ങൾ ലൊക്കേഷൻ ഹിസ്റ്ററി പരിശോധിച്ചപ്പോഴാണ് 2030-ൽ ഈ എഐ ഹൗസ് ഡിസൈൻ ചെയ്യുന്നതിനിടെ നല്ല സാധനം കിട്ടാതെ തലുകരഞ്ഞ് മരണപ്പെട്ട സുബ്രഹ്മണ്യൻ മാഷിന്റെ കഥ അറിയുന്നത്.
ഹോളോഗ്രാം കുരിശും സൗണ്ട് റിപെല്ലന്റും വെച്ച് ഞങ്ങൾ അന്ന് രാത്രി മുഴുവൻ കാത്തിരുന്നു. പക്ഷേ ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല.
പേടിച്ച് വീടൊഴിയാൻ തീരുമാനിച്ച്, ഡ്രോൺ പാക്കറുകൾ വരുന്നതും കാത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ, അടുക്കളയിലെ സെൻസർ പാനലിന്റെ അടിയിൽ കിടന്ന സൈബർ-ലൈറ്റർ എടുക്കാൻ ഞാൻ കുനിഞ്ഞു. അവിടെ ലേസർ കൊണ്ട് കോറിവരച്ച ഒരു സന്ദേശം കണ്ടു:
"എന്തൊരു ചവറ് എഐ സാധനമാടാ ഇത്! മനുഷ്യന് സമാധാനമായി ഒന്ന് പുകച്ചെടുക്കാൻ പോലും സമ്മതിക്കില്ലേ...— അദൃശ്യ പുകയോളി 2.0."