അവളുടെ പേരുള്ള ആ chat.
Delete ചെയ്യാൻ പലതവണ ശ്രമിച്ചിട്ടും,
എന്തുകൊണ്ടോ വിരൽ ആ delete button-ൽ എത്തിയില്ല.
അന്ന് രാത്രി, ഫോൺ മാറ്റിവെച്ച് ഉറങ്ങാൻ പോകുമ്പോഴാണ്
ഒരു notification വന്നത്.
“You have a new message.”
അവളുടെ പേരായിരുന്നു.
രണ്ടുവർഷത്തിന് ശേഷം.
ഞാൻ കുറച്ചുനേരം ആ notification മാത്രം നോക്കിയിരുന്നു.
പിന്നെ പതുക്കെ chat തുറന്നു.
പക്ഷേ അവൾ അയച്ചത്—
“Hi”
അല്ലായിരുന്നു.
“Ninak sugamano?”
അല്ലായിരുന്നു.
ഒരു photo ആയിരുന്നു.
ഞാൻ ആ photo തുറന്നു.
അത് ഞങ്ങൾ ഒരിക്കൽ ഒരുമിച്ച് പോയിരുന്ന
പഴയ railway station ആയിരുന്നു.
Photo-യുടെ താഴെ അവൾ ഒരു വരി മാത്രം എഴുതി:
“ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ നിന്നെ ഓർമ്മ വന്നു.”
എന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
രണ്ടുവർഷം മുൻപ്
അവസാനമായി അവൾ എന്നോട് പറഞ്ഞത്—
“നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇനി ഒന്നും ബാക്കിയില്ല.”
അതിനുശേഷം അവൾ പോയി.
ഞാനും.
പക്ഷേ ചില മനുഷ്യർ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പോകും…
ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് പോകില്ല.
ഞാൻ അവളുടെ message type ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
“എനിക്കും നിന്നെ…”
അവിടെ വച്ച് നിർത്തി.
Delete ചെയ്തു.
വീണ്ടും എഴുതി.
“നീ എങ്ങനെയുണ്ട്?”
അതും delete ചെയ്തു.
ഒടുവിൽ ഒന്നും അയച്ചില്ല.
ഫോൺ താഴെ വെച്ചു.
അഞ്ച് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വീണ്ടും notification.
അവളുടെ രണ്ടാമത്തെ message.
“Reply ചെയ്യണ്ട.”
ഞാൻ ഞെട്ടി.
അതിനുതാഴെ മറ്റൊരു വരി.
“ഈ message നീ വായിക്കുമ്പോഴേക്കും ഞാൻ ഈ നഗരത്തിൽ ഉണ്ടാകില്ല.”
എന്റെ ഹൃദയം പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
ഞാൻ ഉടൻ call ചെയ്തു.
Calling…
ഒരിക്കൽ.
രണ്ടിക്കൽ.
മൂന്നിക്കൽ.
No answer.
അപ്പോഴാണ് മൂന്നാമത്തെ message വന്നത്.
“നിനക്ക് ഒരിക്കൽ പോലും ഞാൻ നിന്നെ മറന്നുവെന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ… അത് സത്യമായിരുന്നില്ല.”
എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അടുത്ത message തുറക്കാൻ പോലും പേടിയായി.
പക്ഷേ തുറന്നു.
“നമ്മൾ പിരിഞ്ഞ ദിവസം നീ എന്നോട് ചോദിച്ചില്ലല്ലോ…
എന്തുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ നിന്നെ വിട്ടുപോകുന്നതെന്ന്.”
ഞാൻ screen-ലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
അവൾ വീണ്ടും എഴുതി:
“അന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ…
നീ എന്നെ പോകാൻ അനുവദിക്കില്ലായിരുന്നു.”
അതിനുശേഷം കുറച്ചുസമയം typing…
പിന്നെ—
“എനിക്ക് പോകേണ്ടി വന്നത് നിന്നെ സ്നേഹിക്കാത്തതുകൊണ്ടല്ല.”
എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ വീണു.
അവസാനമായി വന്ന message:
“നമ്മൾ ഒരുമിച്ചിരുന്ന അവസാന ദിവസം എടുത്ത ആ photo ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
എനിക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നു.
ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിന്നിരുന്ന
ഒരു സാധാരണ photo.
അവൾ ചോദിച്ചു:
“ആ photo ഇപ്പോഴും നിന്റെ gallery-യിൽ ഉണ്ടോ?”
ഞാൻ gallery തുറന്നു.
Photo അവിടെ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.
രണ്ടുവർഷമായി തുറക്കാത്ത ഒരു folder-ൽ.
ഞാൻ reply ചെയ്തു:
“ഉണ്ട്.”
അവളുടെ reply ഉടൻ വന്നു.
“അത് delete ചെയ്യരുത്.”
പിന്നെ…
“കാരണം അതിൽ ഞാൻ മാത്രമല്ല ഉള്ളത്.”
അവളുടെ അവസാന message ആയിരുന്നു അത്.
അതിനുശേഷം അവൾ online വന്നില്ല.
Call എടുത്തില്ല.
ഞാൻ ആ രാത്രി മുഴുവൻ അവളെ അന്വേഷിച്ചു.
പക്ഷേ എവിടെയും കണ്ടെത്താനായില്ല.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ,
അവളുടെ പഴയ സുഹൃത്ത് എന്നെ വിളിച്ചു.
അവൾ പറഞ്ഞ ആദ്യ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ
എന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ തളർന്നു.
“അവൾ ഇന്നലെ രാത്രി നിന്നെ message ചെയ്തോ?”
ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“അവൾ രണ്ടുവർഷമായി നിന്നെ ബന്ധപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.”
“പിന്നെ എന്തുകൊണ്ട്…?”
എന്റെ ചോദ്യം പൂർത്തിയാകുന്നതിന് മുമ്പ്
അവൾ പറഞ്ഞു:
“അവൾക്ക് ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.”
ഫോൺ എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വീണു.
അന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി—
ചില ബന്ധങ്ങൾ അവസാനിക്കുന്നത്
സ്നേഹം തീർന്നതുകൊണ്ടല്ല.
പറയേണ്ട സമയത്ത് പറയാതെ പോയ ചില വാക്കുകൾ കൊണ്ടാണ്.
രണ്ടുവർഷം ഞാൻ അവളെ മറന്നെന്ന് കരുതി ജീവിച്ചു.
പക്ഷേ അവൾ അയച്ച അവസാന photo
ഇന്നും എന്റെ gallery-യിൽ ഉണ്ട്.
അത് ഞങ്ങളുടെ പഴയ photo ആയിരുന്നില്ല.
ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് നിന്നിരുന്ന
ആ railway station-ന്റെ photo ആയിരുന്നു.
അതിന്റെ പിന്നിൽ അവൾ എഴുതിയിരുന്നത്:
“ചിലർ നമ്മളെ വിട്ടുപോകും…
പക്ഷേ അവർ പോയ വഴികളിലൂടെ
നമ്മൾ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നടക്കും.”
