അവൾ കേൾക്കാതെ പോയ അവസാന ശബ്ദം
Girl:
ഡാ… നീ എവിടെയാ?
Boy:
നിന്റെ വീട്ടിന്റെ താഴെ.
Girl:
എന്താ അവിടെ?
Boy:
ഒന്നുമില്ല… നിന്നെ ഒന്ന് കാണാൻ തോന്നി.
Girl:
ഇത്ര രാത്രിയിലോ?
Boy:
നിന്നെ കാണാൻ സമയമൊന്നും നോക്കാറില്ലല്ലോ ഞാൻ.
Girl:
അയ്യടാ… dialogue അടിക്കാതെ പോടാ 😂
Boy:
നീ താഴേക്ക് വരുമോ?
Girl:
ഇല്ല.
Boy:
എന്താ?
Girl:
അമ്മ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല.
Boy:
ശരി… ഞാൻ പോകാം.
Girl:
പിണങ്ങിയോ?
Boy:
ഇല്ല.
Girl:
നിന്റെ "ഇല്ല" കേട്ടാൽ തന്നെ മനസ്സിലാകും പിണങ്ങിയെന്ന്.
Boy:
എന്നാൽ ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ?
Girl:
പറ.
Boy:
നീ എന്നെ ശരിക്കും സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടോ?
Girl:
ഇതെന്താ ഇന്നൊരു പുതിയ ചോദ്യം?
Boy:
വെറുതെ…
Girl:
ഉണ്ട് ഡാ.
Boy:
എത്ര?
Girl:
അത് എണ്ണാൻ പറ്റുമോ?
Boy:
എന്നെ വിട്ട് ഒരിക്കലും പോകില്ലല്ലേ?
Girl:
ഇല്ല.
Boy:
ഞാൻ നിന്നെ വിട്ടുപോയാലും?
Girl:
നീ എങ്ങോട്ടും പോകുന്നില്ല.
Boy:
അത് ഉറപ്പാണോ?
Girl:
നീ എന്തിനാ ഇന്ന് ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംസാരിക്കുന്നത്?
Boy:
ഒന്നുമില്ല.
Girl:
ഡാ…
Boy:
മ്മ്?
Girl:
എന്തോ ഒരു വിഷമം നിനക്കുണ്ട്.
Boy:
ഉണ്ട്.
Girl:
എന്നോട് പറയില്ലേ?
Boy:
പറഞ്ഞാൽ നീ കരയും.
Girl:
നീ പറയാതെ ഇരുന്നാൽ അതിലും കൂടുതൽ കരയും.
Boy:
നാളെ രാവിലെ നീ എന്നെ കാണാൻ വരണം.
Girl:
എവിടെ?
Boy:
പഴയ railway station-ന്റെ അടുത്ത്.
Girl:
എന്തിനാ?
Boy:
ഒരു കാര്യം തരാനുണ്ട്.
Girl:
എന്ത്?
Boy:
നാളെ വന്നാൽ അറിയാം.
Girl:
ശരി.
Boy:
Promise?
Girl:
Promise.
---
അടുത്ത ദിവസം അവൾ രാവിലെ തന്നെ railway station-ൽ എത്തി.
അവൻ പറഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് അവൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവൾ വിളിച്ചു.
"The number you are calling is switched off."
വീണ്ടും വിളിച്ചു.
അതേ മറുപടി.
അവൾ കാത്തിരുന്നു.
ഒരു മണിക്കൂർ…
രണ്ട് മണിക്കൂർ…
ഒടുവിൽ അവന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
Friend:
നീ അവളല്ലേ?
Girl:
അതെ… അവൻ എവിടെ?
അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ചെറിയ കവറെടുത്ത് അവൾക്ക് കൊടുത്തു.
Friend:
ഇത് നിനക്ക് തരാൻ പറഞ്ഞിരുന്നു.
അവളുടെ കൈകൾ വിറച്ചു.
കവറിനുള്ളിൽ ഒരു പഴയ മൊബൈൽ ഫോണും…
ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പും.
അവൾ കുറിപ്പ് തുറന്നു.
«"നീ ഇത് വായിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടാകില്ല."»
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
താഴെ മറ്റൊരു വരി.
«"പക്ഷേ ഞാൻ നിന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് പോയതാണെന്ന് ഒരിക്കലും കരുതരുത്."»
അവൾ ഫോൺ ഓൺ ചെയ്തു.
അതിൽ ഒരൊറ്റ video മാത്രം.
അവൾ play ചെയ്തു.
സ്ക്രീനിൽ അവൻ.
പക്ഷേ അവന്റെ മുഖത്ത് അവൾ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്തൊരു ഭയം.
Boy:
"നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഇന്നലെ ചോദിച്ചത് വെറുതെയല്ലായിരുന്നു."
"എനിക്ക് കുറച്ച് ദിവസമായി ഒരു കാര്യം അറിയാം."
"എനിക്ക്… അധികം സമയം ബാക്കിയില്ല."
അവൾ video നിർത്തി.
കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.
വീണ്ടും play ചെയ്തു.
Boy:
"എന്റെ അസുഖത്തെക്കുറിച്ച് നിന്നോട് പറയാൻ എനിക്ക് ധൈര്യമുണ്ടായില്ല."
"കാരണം നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ… എന്റെ വേദനയെ സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങുമോ എന്നായിരുന്നു പേടി."
"എനിക്ക് വേണ്ടത് അത് ആയിരുന്നില്ല."
"നീ എന്നെ ഓർത്ത് ജീവിതം മുഴുവൻ കരയണം എന്നുമല്ല."
"ഞാൻ പോയതിന് ശേഷം നീ ജീവിക്കണം."
"നീ ചിരിക്കണം."
"നീ വിവാഹം കഴിക്കണം."
"നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ജീവിതം ജീവിക്കണം."
"എന്നെ മറക്കണം…"
അവൻ കുറച്ചു നേരം നിശബ്ദനായി.
പിന്നെ ചിരിച്ചു.
Boy:
"പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാത്രം മറക്കരുത്."
"ഒരു മനുഷ്യൻ നിന്നെ ഒരിക്കൽ വളരെ സത്യമായി സ്നേഹിച്ചിരുന്നു."
Video അവസാനിച്ചു.
അവൾ ഫോൺ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു.
അപ്പോഴാണ് ഫോണിൽ ഒരു notification വന്നത്.
Scheduled Message — 12:00 PM
അവൾ തുറന്നു.
Boy:
"നീ ഇപ്പോൾ കരയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ… ദയവായി നിർത്തൂ."
"ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞതല്ലേ… നീ കരയുന്നത് എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ലെന്ന്."
അവൾ കണ്ണുനീരിലൂടെ ചിരിച്ചു.
അടുത്ത message.
"എന്നെ ഓർത്ത് കരയരുത്."
"എന്നെ ഓർത്ത് ജീവിക്കൂ."
അവൾ ഫോൺ ഓഫ് ചെയ്തില്ല.
അവന്റെ chat തുറന്നുതന്നെ വച്ചു.
അവസാനമായി അവൾ type ചെയ്തു.
Girl:
"നീ എന്നെ മറക്കാൻ പറഞ്ഞാലും… നിന്നെ സ്നേഹിച്ച ആ പെൺകുട്ടിയെ ഞാൻ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല."
Message അയച്ചു.
ഒരു tick.
പിന്നെ…
രണ്ട് tick വന്നില്ല.
അവൾ ഫോൺ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു.
അവൻ ഇനി ഒരിക്കലും ആ message വായിക്കില്ലെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
എങ്കിലും…
അവൾ ഓരോ ദിവസവും അവന് message അയച്ചു.
"Good morning…"
"ഇന്ന് മഴയുണ്ട്…"
"നിനക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട പാട്ട് ഇന്ന് കേട്ടു…"
"ഞാൻ ഇന്ന് ചിരിച്ചു…"
"നീ പറഞ്ഞതുപോലെ… ഞാൻ ജീവിക്കാൻ പഠിക്കുകയാണ്."
അവന്റെ chat-ൽ ഒരിക്കലും reply വന്നില്ല.
പക്ഷേ…
അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സത്യം അവിടെ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.
ചില പ്രണയങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ല വരുന്നത്…
ഒരാൾ പോയ ശേഷവും മറ്റൊരാൾക്ക് ജീവിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കാനാണ്.