അവൾ വാതിൽ തുറന്നില്ല
“ചില വാതിലുകൾ തുറക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ രക്ഷ.”
ആ വാചകം എഴുതിയത് ആരാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല.
പക്ഷേ അതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലായത് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷമാണ്.
എന്റെ നാട്ടിൽ എല്ലാവരും അറിയുന്ന ഒരു വീടുണ്ടായിരുന്നു.
പുഴയുടെ അരികിൽ, വലിയ മതിലിനുള്ളിൽ ഒറ്റപ്പെട്ട് നിന്നിരുന്ന പഴയ വീട്.
അവിടെ താമസിച്ചിരുന്നത് രാധാമ്മയും മകളും.
മകളുടെ പേര് മീര.
കോളേജിൽ പഠിക്കുന്ന പെൺകുട്ടി.
വളരെ ശാന്ത.
ആരോടും അധികം സംസാരിക്കാത്ത സ്വഭാവം.
പക്ഷേ അവളുടെ മുഖത്ത് എപ്പോഴും ഒരു ചോദ്യം ഉള്ളതുപോലെ തോന്നും.
എനിക്ക് അവളെ അടുത്തറിയില്ലായിരുന്നു.
അയൽക്കാരി എന്ന പരിചയം മാത്രം.
---
ഒരു മഴയുള്ള രാത്രിയായിരുന്നു.
സമയം ഏകദേശം പന്ത്രണ്ടര.
വീട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ആ വലിയ മതിലിന്റെ ഗേറ്റിനരികിൽ ഒരു കാർ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു.
കാറിൽ നിന്ന് രണ്ടുപേർ ഇറങ്ങി.
ഒരാൾ വാതിൽ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
മറ്റൊരാൾ ചുറ്റും നോക്കി.
എന്നെ കണ്ടതും അവർ കാറിൽ കയറി പോയി.
എന്തോ സംശയം തോന്നിയെങ്കിലും ഞാൻ അത്ര കാര്യമാക്കിയില്ല.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ രാധാമ്മയെ കണ്ടപ്പോൾ ചോദിച്ചു.
“ഇന്നലെ രാത്രി വീട്ടിൽ ആരെങ്കിലും വന്നിരുന്നോ?”
അവൾ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
“ഇല്ല.”
ആ മറുപടിയിൽ എന്തോ കള്ളമുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഞാൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചില്ല.
---
അടുത്ത കുറച്ച് ദിവസങ്ങളിൽ ഒരു കാര്യം ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
മീര കോളേജിൽ പോകുമ്പോൾ എപ്പോഴും വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് ചുറ്റും നോക്കും.
തിരിച്ചുവരുമ്പോഴും.
അവൾ പേടിച്ചിരുന്നതായി തോന്നി.
ഒരു ദിവസം ഞാൻ ചോദിച്ചു:
“എന്താ മീരേ... എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല ചേട്ടാ.”
“പേടിച്ചിരിക്കുന്ന പോലെ തോന്നുന്നു.”
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പകരം ചോദിച്ചു:
“ചേട്ടന് ആരെങ്കിലും പിന്തുടരുന്നതായി തോന്നിയാൽ എന്ത് ചെയ്യും?”
ഞാൻ ചിരിച്ചു.
“പോലീസിൽ പറയും.”
അവൾ കുറച്ചുനേരം എന്നെ നോക്കി.
“എല്ലാ കാര്യവും പോലീസിനോട് പറയാൻ പറ്റുമോ?”
ഞാൻ മറുപടി പറയുന്നതിനു മുമ്പ് അവൾ വീട്ടിലേക്ക് കയറിപ്പോയി.
---
രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞു.
ഒരു രാവിലെ രാധാമ്മ എന്റെ വീട്ടിൽ വന്നു.
“മീരയെ ഇന്നലെ മുതൽ കാണാനില്ല.”
ഞാൻ ഞെട്ടി.
“എവിടെ പോയി?”
“കോളേജിൽ പോയതാണ്. പിന്നെ വന്നിട്ടില്ല.”
പോലീസിൽ പരാതി നൽകി.
നാട്ടുകാരെല്ലാം തിരച്ചിൽ തുടങ്ങി.
വീട്ടിൽ എല്ലാവരും പല കഥകളും പറഞ്ഞു.
“അവൾക്ക് ആരുമായോ പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നു.”
“അവൾ ഒളിച്ചോടിയതായിരിക്കും.”
“അവളുടെ അമ്മയുമായി എപ്പോഴും വഴക്കായിരുന്നു.”
ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ അഭിപ്രായം.
പക്ഷേ എനിക്ക് ഓർമ്മ വന്നത് അവളുടെ ആ ചോദ്യം മാത്രമായിരുന്നു.
“എല്ലാ കാര്യവും പോലീസിനോട് പറയാൻ പറ്റുമോ?”
---
മൂന്ന് ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പോലീസ് വീണ്ടും വീട്ടിലെത്തി.
അവർ വീട് മുഴുവൻ പരിശോധിച്ചു.
പിന്നിലെ മുറിയിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ ബാഗ് കിട്ടി.
അതിൽ കുറച്ച് വസ്ത്രങ്ങൾ.
ഒരു പെൻഡ്രൈവ്.
ഒരു പഴയ മൊബൈൽ ഫോൺ.
പോലീസ് അത് പരിശോധിച്ചു.
ഫോണിൽ ഒരു വീഡിയോ ഉണ്ടായിരുന്നു.
വീഡിയോയിൽ മീര.
ക്യാമറയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഇരുന്ന് അവൾ പറയുകയായിരുന്നു.
“ഇത് ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ... ഞാൻ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോയതാണെന്ന് കരുതരുത്.”
എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദമായി.
“എനിക്ക് ആരെയും വിശ്വാസമില്ല.”
അവൾ കുറച്ചു നേരം കരഞ്ഞു.
“എന്നെ പേടിപ്പിക്കുന്ന കാര്യം ഞാൻ അമ്മയോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ അമ്മ വിശ്വസിച്ചില്ല.”
പിന്നെ അവൾ പറഞ്ഞ പേര് കേട്ടപ്പോൾ ഞാനും ഞെട്ടി.
അവളുടെ അച്ഛന്റെ പേര്.
വർഷങ്ങളായി വീട്ടിൽ ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യൻ.
എല്ലാവരും മരിച്ചെന്നാണ് കരുതിയിരുന്നത്.
---
പോലീസ് അന്വേഷണം തുടങ്ങി.
അവളുടെ അച്ഛൻ മരിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു.
മറ്റൊരു നഗരത്തിൽ മറ്റൊരു പേരിൽ ജീവിക്കുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവൻ എന്തിനാണ് സ്വന്തം മകളെ പിന്തുടർന്നത്?
അതിനുള്ള ഉത്തരം കിട്ടിയത് രണ്ടുദിവസം കഴിഞ്ഞാണ്.
അവളുടെ അച്ഛൻ ഒരു വലിയ സാമ്പത്തിക തട്ടിപ്പിൽപ്പെട്ടിരുന്നു.
അവന്റെ പേരിലുള്ള ചില രേഖകൾ മീരയുടെ വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു.
അവ കണ്ടെത്താനായിരുന്നു അയാൾ തിരിച്ചുവന്നത്.
മീര അത് മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.
അവൾ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു.
അമ്മ വിശ്വസിച്ചില്ല.
പക്ഷേ അവൾ പേടിച്ചു.
---
മീരയെ കണ്ടെത്തിയത് ഒരു ചെറിയ പട്ടണത്തിലെ വനിതാ ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്നായിരുന്നു.
അവൾ ജീവനോടെയുണ്ടായിരുന്നു.
സുരക്ഷിതയായിരുന്നു.
പക്ഷേ വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ വരാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
പോലീസ് അവളോട് ചോദിച്ചു:
“എന്തുകൊണ്ട് ആരെയും അറിയിക്കാതെ പോയി?”
അവൾ പറഞ്ഞു:
“എനിക്ക് ആരെയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കണമെന്നില്ലായിരുന്നു.”
“പക്ഷേ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും നിന്നെ അന്വേഷിച്ചു.”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“എന്നെ കണ്ടെത്താൻ എല്ലാവർക്കും താൽപര്യമുണ്ടായിരുന്നു.”
“പക്ഷേ ഞാൻ പേടിച്ചപ്പോൾ എന്നെ കേൾക്കാൻ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവിടെ നിന്നിരുന്ന എല്ലാവരും മിണ്ടാതായി.
---
കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൾ നാട്ടിലേക്ക് തിരികെ വന്നു.
ഞാൻ അവളെ വഴിയിൽ കണ്ടു.
“എന്നെ ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“ചേട്ടനോട് ഞാൻ ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചിരുന്നില്ലേ?”
“എന്ത്?”
“എല്ലാ കാര്യവും പോലീസിനോട് പറയാൻ പറ്റുമോ എന്ന്.”
“ഓർമ്മയുണ്ട്.”
അവൾ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“അന്ന് എനിക്ക് പോലീസിനെക്കാൾ പേടി ആളുകളെയായിരുന്നു.”
“ഇപ്പോൾ?”
അവൾ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.
“ഇപ്പോൾ എനിക്ക് പേടി തോന്നുമ്പോൾ ഞാൻ മിണ്ടാതിരിക്കാറില്ല.”
അവൾ നടന്നുപോയി.
ഞാൻ അവിടെ തന്നെ നിന്നു.
അന്ന് എനിക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി.
നമ്മൾ പലപ്പോഴും മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തെ പുറത്തുനിന്നാണ് വിലയിരുത്തുന്നത്.
ചിരിച്ചാൽ സന്തോഷം.
മിണ്ടാതിരുന്നാൽ അഹങ്കാരം.
വീട്ടിൽ നിന്ന് പോയാൽ പ്രണയം.
തിരികെ വരാതിരുന്നാൽ തെറ്റ്.
പക്ഷേ ഒരാളുടെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കുള്ളിൽ എന്താണ് നടക്കുന്നതെന്ന് അറിയാതെ...
നമ്മൾ വിധി പറയുകയാണ്.
മീരയുടെ കഥയിൽ ഏറ്റവും വലിയ കുറ്റം ചെയ്തവൻ അവളുടെ അച്ഛനായിരുന്നില്ല.
അവളെ സംശയിച്ചവരും ആയിരുന്നില്ല.
അവളെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കാതിരുന്ന നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു.
അന്ന് രാത്രി ഞാൻ വീട്ടിലെത്തി എന്റെ ജനൽ അടച്ചു.
പിന്നെ വീണ്ടും തുറന്നു.
എന്തിനാണെന്ന് അറിയില്ല.
ഒരുപക്ഷേ...
അടുത്ത വീട്ടിൽ ആരെങ്കിലും സഹായത്തിനായി നോക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഇത്തവണ ആ കണ്ണുകൾ കാണാതെ പോകരുതെന്ന് തോന്നിയതുകൊണ്ടാകാം.